The sweetest family

De organisatie ging van het ene uiterste naar het andere uiterste.. Van een 5-sterrenhotel naar de dormitory met 3 stapelbedden op een klein kamertje. ‘s Morgens vroeg verzamelen om Istanbul in te trekken, bleek bij terugkomst m’n mp3-speler gejat te zijn… beetje jammer. Doordat je met zo’n ontzettend grote groep bent, was het met name wachten, wachten en nog eens wachten. We besloten dus maar zelf verder te gaan, samen met nog een paar mensen uit Zwitserland.

Being local
Tijdens het kopen van een paar oorbellen in een achterafstraatje nodigde de verkoper ons uit om daar ‘s avonds te komen eten. Waar? We zagen nergens een restaurantje, maar na goed kijken zagen we het. Een lokaal restaurantje. Uiteraard gingen we in op de uitnodiging. Het was echt heel gezellig. Live muziek en lekker eten. Op een gegeven moment speelden ze traditionele muziek en begonnen er een paar dames te dansen. Wij gingen natuurlijk mee dansen en toen hebben we nog een korte traditionele dans geleerd :).

De volgende dagen hebben we nog andere moskeeën bezocht, en het Topkapi paleis. Heel mooi allemaal! Ook zijn we nog op een toren geweest waar we een heel mooi overzicht hadden van Istanbul. Je kon helemaal rondlopen dus ook heel Istanbul zien, nice!

Eten bij de familie

Lief!

De laatste avond was eigenlijk wel de mooiste avond van de hele vakantie. We gingen naar de familie die ons tijdens de boottocht van Adalar naar Kabatas uitgenodigd had om te komen eten. De kinderen (Kerem en Erkan) kwamen ons ophalen waar we elkaar voor het laatst gezien hadden, bij de haven. Aangekomen bij het huis werden we warm welkom geheten met een zelfgebakken taart met daarop ‘Welcome to home’, zooo lief! Ze had echt alles wat ze maar kon klaargemaakt. Pasta, taart, allemaal Turkse lekkernijen. Jammer genoeg heb ik toen niet alle namen opgeschreven en weet ik nu helaas niet meer hoe het allemaal heet. We konden echt geen kruimel meer op!

Wat een verrassing

De buurvrouw kwam nog even kijken, en aan het einde van de maaltijd kwam de man des huizes ook erbij zitten. Niemand uit de familie kon een woord Engels. Alleen Erkan, een vriend van de familie die ze ook pas sinds een maand kennen. Ze vonden het helemaal geweldig dat wij bij hun wilden eten, en wij vonden het helemaal geweldig om daar te mogen eten. We voelden ons echt vereerd, drie prinsesjes.

De familie

Het afscheid was niet leuk. Hilal (de dochter) hing aan m’n benen en keek zo ontzettend lief en tegelijkertijd verdrietig. Wat een schat. Wat een ontzettend lieve familie! Terug aangekomen in Nederland hebben we een mooi pakket samengesteld met Delfs blauw, drop en stroopwafels en opgestuurd naar Turkije. Ze waren er blij mee :).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s