Adalar, oftewel de Prinseneilanden

Wederom een topdag vandaag! Lekker vroeg opgestaan, bikini’s aan en op naar Adalar, oftewel de Prinseneilanden. Aangezien ada eiland betekent, dachten we het sommetje af te maken door lar de betekenis prins te geven, maar helaas. Het bleek gewoon het meervoud te zijn :). Iets over half negen liepen we naar de boot in Kabatas waar we voor 3 tl per persoon (1,50 euro) anderhalf uur met de boot  naar het grootste eiland Büyukada gingen. Op het eiland aangekomen gingen we eerst op jacht naar fruit. We kwamen echt ontzettend veel paarden met koetsjes erachter tegen en toen besloten we ook maar een tocht met paard en wagen te maken. 8 tl aan fruit en 50 tl aan de paardjes lichter te zijn, zaten we voldaan te genieten van de hele mooie uitzichten over de zee met de andere eilandjes, Istanbul en iets van de binnenlanden van het eiland. Er waren er hele mooie luxe bij, maar ook waarvan je dacht dat het net zo goed als spookhuis kon dienen. Helemaal aan de andere kant van het toeristische deel zagen we nog een klein sloppenwijkje waar de huizen enkel uit een paar tegen elkaar getimmerde platen bestonden. Wat een contrasten alweer op één zo’n klein eilandje.

Tegen haf 1 was het tijd voor nog meer relaxen. We hadden onze zinnen gezet op het strand. Helaas bleek het publieke ‘strand’ (kleine grasparkjes aan de rand van de zee met allemaal rotsblokken) gereserveerd voor vieze ouwe mannetjes en dikke vrouwen. We liepen dus maar iets verder om te zoeken naar het privéstrand waar ons over verteld was tijdens de lunch van Mary Anne :). Helaas brengt het woord ‘privé’ meestal ook kosten met zich mee, en ja hoor.. maar liefst 15 tl! Gelukkig mochten we voor 10 tl pp naar binnen.. maar kom op, 5 euro voor een ligstoeltje zonder strand! Aan de andere kant, we hadden nu wel een stoel, een trapje het water in, een wc/douche én geen bekijks van de lokals :p.

Wat een lieve familie!

Gulheid Turkse mensen
Nina kon het eiland niet verlaten zonder een lekkere vis gehad te hebben, dus we hebben het er voor het eerst maar even lekker van genomen. Alhoewel ik niet echt trek had, toch maar een kippetje gehad, Mary Anne haar lamsboutjes en Nina aan de zeebaars. Mij smaakte die net zoals iedere andere witvis, maar gelukkig was onze kenner er helemaal van onder de indruk :). Een gebruikelijk theetje na (van het huis natuurlijk :p) en weer terug met de boot. Binnen no-time werden we alweer aangesproken en een Marokkaanse vrouw die nu al 10 jaar in Turkije woonde bood ons direct haar zomerhuis aan voor als we nog eens naar Turkije zouden gaan. Nog geen 5 minuten nadat zij weg was waren we alweer in gesprek met een paar anderen als reactie op een groep Turken die aan het propaganderen waren. Erkan, onze tolk in het gesprek, wist ons van alles te vertellen over de geschiedenis en van het ene onderwerp op het andere eindigden we met een dinerdate op de 28e! De moeder was echt een hele lieve vrouw, ze vond het geweldig om met ons kennis te maken dat ze voorgesteld had voor ons te koken. We hebben natuurlijk ingestemd, wat een lief gezin!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s